به بند کشیده شده ام در حقیقت ها و حقیقت ها

کار ها ، پول ها ، دیوارها

دلتنگم رویا هایم را ، خیالم را ، آسمانم را

دلتنگم فریادم را ، بغض هایم را

دلتنگم خودم را در زیر باران ، برهنه

دلتنگم تیله هایم را که در کودکی جا مانده اند

دلتنگم عشق هایم را که سرد می شوند و از دهان می افتند

دلتنگم چهارشنبه ی زمستانی را که آتش در حیاط روشن بود

و من که کودک بود ، پارچه بر سر ، ملاقه در دست ، پشت در خانه همسایه

دلتنگم حاج قاسم را ، پیرمردی هفتاد ساله که دوست بودیم با هم

دلتنگم دنیایم را ، آن زمان که زیبا بود

روزکی خشک ، کنار راهی ، قاصدک منتظر باد نشسته است هنوز

دل من منتظر خوابی چند ، دیدگانم سنگین ، بدنم داغ ز خورشید و زمین

و در این هنگامه ، سایه ای می گذرد

خسته و دلزده از مردم این شهر غریب

سایه در راه کز اینجا برود

برود سوی نگاه مادر

برود سوی نوازش هایی پر دستانه پدر

می رود سوی زمینی که در آن ، خنده ی کودکیش تازه شود

من سرم گیج و نگاهم سنگین

و تو می رفتی باز ای سایه

برو آنجا که دلت تازه شود

سفرت خوش باشد

**********

سلام ما رو هم به شهرتون برسون

برای خودم که هیچوقت زیبا نبود ، که هیچوقت زیبا نشد

فقط با زیبایی ، رقص خیال می کرد

و همیشه دل را در حسرت دوست داشتنی و جاری شدنی ، تنها می گذاشت

من می ماندم و دستانم و قلم و کاغذ و ذهنی که زیبا نبود

روزی در سرزمینی بی رویا و افسانه ، دفن خواهم شد

در میان معادلات فیزیک

یه روزی تموم بشه ( یا لااقل کمتر)

                          ****************

                               *****************

هرجا هستی ، دلت شاد باشه ، نگاهت خندون و لحظه هات پر از عطر سیب

یه فیزیکیه تازه به ادبیات پا گذاشته که هنوز کم کم داره فرق بین مصراع و قافیه و دیوان حافظ رو تشخیص میده

آرام تر از باد ، نرم تر از باران ، باز قدم می زنم در کوچه زندگی

بوی خاک خیس این کوچه ، آرام می کند خاطرم را

این کوچه اقاقی هایی دارد به آرامش خواب

چشمه هایی ، زلال همچو نگاه

و شاپرکهایی که لبخند می زنند به هر رهگذر

کودکی ، خسته از بازی ، در چمن رقص خواب می کند

چشمانه کبوتر نشسته بر سرشاخه های خشک بید ، بی تابه دانه است

و قناری در شور آواز ، مدهوش مانده است

جای کلاغ کوچیده خالی

از رفتن باز می ایستم و دراز می کشم در کنار خاطره دوستانی که

در گذر روزهایم گم شده اند

چشمانم را خواب می رباید و پلک ها هم آغوش می شوند

گویی سالهاست که در نشئه ی خیال

و زمان قندیل بسته است (حالا بماند که از نوع استالاکمیت است این قندیل یا استالاکتیت)

قلمم از واهمه ی نوشتنه دوباره ، سرگیجه میگیرد

و برگه های کاغذ ، با خطوط مبهم ذهن ، زرد میشوند و مچاله

گویی چین و چروک پیری بر پیکرشان می نشیند

به پایان خواهم برد روزی ذهن را ، فکر را و هرآنچه از لبخند به دورم می دارد

و در آن روز ، قلمم لباس نو به تن کرده و به مهمانیه کاغذهایم میرود

و در گوشه ی گنجه ، تا ابد شاد خواهند بود

به چه دل خوش کرده ام اما؟؟؟؟؟

سالها راه هست تا رسیدن به آن روز

و افسوس که زمان قندیل بسته و ثانیه ، کهنه و ساکن مانده است

سالهاست که خاک گرفته ام

امید نیست به تازه شدنم ، حتی با سرانگشتانه نازک بهار

در سرسام روزها و ماه ها ، گوشه ایی به تماشا نشسته ام

تماشای روزهایی که روز نبودند

خاطراتی که وجود نداشتند

دوستانی که مقوایی بودند و سوار بر باد

و منی که هیچگاه من نبود

کودک در کلاس نشسته ایی را مانم که غرق درخیال است وکلاس را نمی فهمد و

انتظارش برای زنگ پایان ، گویی پایان ندارد

دیر زمانیست صدای هیچ زنگی به گوش نمی رسد

بیش از این چه بگویم

ذهن بیمار است کلاغ جان ، باید خندید اما

زندگی ، دیروز نیست . فردا هم نیست
زندگی یعنی الان . اگه تونستی الان شاد باشی ، زندگیه شادی خواهی داشت

(از سخنان گهرباره دکتر ببعی)

وجودم را زمستان می بلعد و آرام آرام دور می شوم از بودن

با همه ی دقدقه هایش

اکنون تنها دلیل بودنم ، انتظار دستانم است و بس

انتظاری سرد و کرخ کننده

ثانیه ها درنظرم ، در هیچوقت متوقف شده اند و تکان نمی خورند

دیگر نمی توان به بودنشان ایمان آورد

غرق می شوم و فرو می روم و زندگی جز

دروغی کوچک ، به نظر نمی رسد

مغزم قفل می شود و خودکار دیگر نمی نویسد

زندگی کوتاه است . آنقدر که در آن ، شاید حتی یادمان برود پاییز زیباست و

آسمان دوست داشتنی

فراموش کنیم که چه لذتیست در بی خیال دراز کشیدن روی زمین

و خیره شدن به ابرها و گاز زدنه یک سیب

زیر باران قدم نزنیم

به تماشای سبزه ها نرویم

به هم برف پرتاب نکنیم و بلند بلند نخندیم

در فریادهای بی پایانه پول ، نشنویم صدای جیرجیرک ها را و آن دم که

ستاره ها انتظارمان میکشند ، در خواب باشیم

به خاطر نیاوریم همه لطف زندگی در دوست داشتن است

و یادمان برود که هستیم ، فقط باشیم ، هویجوری ....