دست نوشته های یک ببعی

حس عجیبیه این دوست داشتن

جادویی، بزرگ و فوق العادست.

ولی هیچ آدمی رو نمیشه پیدا کرد که به معنی واقعی، جادویی و فوق العاده باشه

پارادوکس جالبیه

نتیجش این میشه که اگه میخوای این "حس جادویی" باقی بمونه، باید آدمی که این حس رو بوجود آورده، همیشه واست دست نیافتنی بمونه

و اگه میخوای در کنار اون آدم زندگی کنی، اون "حس جادویی" زندگیت رو ترک می کنه و اون آدم کم کم تبدیل میشه به یکی تقریبا مثل بقیه.

گاهی بعضی آدم ها هستن که فکر می کنیم همیشه تو یه فاصله کمی از ما، تو دسترس هستن و هروقت که اراده کنیم، میشه رفت سمتشون
واسه همین هم همیشه بودن باهاشون رو می ذاریم واسه یه وقت دیگه
اما وقتی یهو سر برمی گردونیم و می بینیم دیگه اونجایی که خیال می کردیم، نیستن، تازه می فهمیم که چقدر آدم های مهمی بودن واسمون و چه لحظه هایی رو هدر دادیم که می تونستیم باهاشون باشیم.
جای یکی از اون آدم ها الان کنارم خیلی خالیه

هیچ شادکامی ای نیست که وقتی دیگر برای ما شادکامی نیست، سرانجام بر آن دست نیابیم

کاش یک نفر بود که می گفت به من

همه ی آن من از آنه تو باشد، وقتی که دلت می گیرد

کوزه ی گلی روی میز، دفترم روی میز

میز کنار پنجره و من روی میز(جان!!! منظورش همون کنار میزه ها)

غزلی خواهم ساخت عاشقانه

و به طرز خفنی خواهم آراست غزلم را به شکر خند یار

در جای جای آن بوسه ها خواهم نهاد و اشک و آه جانسوز

و فغان ها خواهم بر آورد از فراقش

چشمان شهلایش را بلاگردان خواهم شد و بقیه مسائل که منکراتیست

غزلم را در کوزه خواهم نهاد

و از پنجره به بیکرانه خیابان رهایش خواهم کرد

شاید بخورد بر سره عابری که سبیل در چهره نداشته باشد

و آنگاه که این مه بانو برای خونخواهی قدم بر کلبه تنهایی ام نهاد

به سیاق این فیلم های آبدوخیاری، در میان دعوا عاشق هم شدیم

گرچه غریب مینماید این راه وصال اما

دلخوشکنکی است در قحطیه پری رویانه نیک خو

.....

.....

ناگاه صدای نعره ی پیل تنی در زیر پنجره به گوش رسید

خاک بر سرت با این نشونه گیریت

قدم می زنیم در سراشیبی کوچه ای باریک

درختان پشت دیوار ، دستهاشان را سایبانمان می کنند

دستهامان در هم گره ، سرخوشانه میرویم به هیچ کجا

مقصد ، تنها ، رفتن است و رفتن

سر روی شانه ام می گذاری

عطر موهای پریشانت ، گیج می کند قدم هایم را

بی خیال ، زیر سایه درختان ، می زنیم زیر آواز

می دانی دوستت دارم ، می دانم دوستم داری

و این دانستن ، به اندازه لحظه لحظه های باران ، زیباست

راستی ، کودکی های دور من، بازخواهند شناخت چهره خاک گرفته ام را؟

دیواریست میانمان که وا میداردم به سکوت

این روزها زندگی مزه ی تلخی دارد

کاش هفت ساله بودم

و باران می بارید

می ایستادم لب حوض ، رقص قطره ها روی آب حوض ، دلم را می برد

وجودم خیس می شد زیر باران

خاک باغچه ، درخت توت ، و خدا خیس می شد زیر باران

کاش آنجا ، در هفت سالگیم بودی

تا بی هراس ، خنده هایم را به تو می دادم

تا بی هراس ، دست هایت را به من می دادی

آنروزها ، دوست داشتن رسم ساده تری داشت

محبت ، آبنبات چوبی ای بود که نمی خوردمش ، به تو می دادمش

و زندگیمان

دور از غم نان

خلاصه بود در آشتی و قهر های کودکانه مان

کاش با تو، هفت ساله بودم

و جهان مشتی خاک ، که در آن زندانم

                                                         کاش می دانستی

به پاکی آب ، به طراوت قطره های باران ، من بیابانم

                                                         کاش می دانستی

جز سکوت چاره ام نیست ، نزد تو بی زبانم

                                                         کاش می دانستی

در ظلمت نالانم

                                                         کاش می دانستی

ای بند بند دلم در طلبت بی تاب ، در تو حیرانم

                                                         کاش می دانستی

دادمش سیبی سرخ ، با دست لرزانم

                                                         کاش می دانستی

دوستت دارم              

                                                         کاش می دانستی

آغوشت سایبانیست در بیابان دنیایم

و لبخندت ، طراوت باران است بر ذهن خسته ام

تازه میشود تنه در گذر روزها خاک گرفته ام ، با بلور دستانت

و می میرد سوزهایم ، می میرد آه هایم ، با عطر نفسهایت

بگذار ذره ذره نگاهت را نفس بکشم

بگذار ذره ذره چشمانت را زندگی کنم

اینبار که دارم می نویسم ، نه خستم از دنیا ، نه دلتنگم ، نه سرطان گرفتم ،

همیشه بیدار داریم ، نمیشه هویجوری نشست و درس نخوند

درس نخوندن ، ارائه داد به این وجدان

هم به باغ های همسایه دستبرد نمی زدیم ، در این تابستان به این نتیجه رسیدیم

یکدفعه به صورت کاملا کشکی سروکله شان پیدا می شود و داد و دعوا و تنبیه

پایان تابستان کاملا کشکی عشق او به پایان رسید و ناکام به شهر بازگشت

اصلا انگار حالیش نبود و صبح تا شب مشغول چیدمان برنامه های گوناگون

شیشه همسایه هم دیگر نشکست و خیلی کارهای دیگر که اگر بگوییم ریا

ولی متاسفانه هیچکس از ما تشکر نکرد و کارهای خیرمان کشککی و

می آموزید و از قدیم گفته اند که بهشت زیر پای معلم هاست و ....

به بند کشیده شده ام در حقیقت ها و حقیقت ها

کار ها ، پول ها ، دیوارها

دلتنگم رویا هایم را ، خیالم را ، آسمانم را

دلتنگم فریادم را ، بغض هایم را

دلتنگم خودم را در زیر باران ، برهنه

دلتنگم تیله هایم را که در کودکی جا مانده اند

دلتنگم عشق هایم را که سرد می شوند و از دهان می افتند

دلتنگم چهارشنبه ی زمستانی را که آتش در حیاط روشن بود

و من که کودک بود ، پارچه بر سر ، ملاقه در دست ، پشت در خانه همسایه

دلتنگم حاج قاسم را ، پیرمردی هفتاد ساله که دوست بودیم با هم

دلتنگم دنیایم را ، آن زمان که زیبا بود